20/6/2008 · Kategori: serbest
Elbet bilmemiz gerekirdi ,hayatın kıyısında gezmenin verdiği zorluğu, geçici bir kayıt olamayacağını ama nedense bilemedik! Hayatı rüzgara, içini denize, kendimizide rotasız gemiye benzetmekte hiçte zorlanmadık.Savursun dedik, ne olacak ki! sonuçta gidip bulacağı yeri bulur.
Aslında ilk anlık izlenimde doğru! bir yeri bulacak bulmasına.İşin birde aması varki bulduğu
yer olması gereken yermi?Nitekim her insanın hayatında bulduğu bir yer var ,taklidden uzak konuşmak gerek esasında, bir mihengin, dayanılan bir esasın olması gerek ,izlenimlerlemi varacağız kanaatlere yoksa davranışların sonuçlarımı esas olacak, yoksa olan olsunlarmı?
Elbette tesadüfler hayatta vakası olmayan sözlerden öte bir şey değil, ya elimizle yaptıklarımız yada bir plan dahilinde üzerimizde olan var.Tesadüfse bunun hiçbir yerinde,işte insan olarak bizler önceliği vereceğimiz, hayatımızda olması elzem olan kesinlikleri koymak olmalı
zanlarla yürümek nereye kadar yada sonu tasavvur ediliebilirmi?
Ne acıdırki ortada sorunlar yumağı ve boğulan insanlar, çözmeyi bilmedikleri için kendilerini
felaketin ta içine atan milyarlar.Ve hepsi tek bir amaç için burdaydı 'zariyat 56 'ama amaç
için yapılan ortada bir eser yok ise amaç oluyor demek ne kadar akli.
Zaman su gibi akıp geçerken hayatımızıda beraberinde sürüklerken hiçte rahat olmadığımızı söylersek yanılmış olmayız,çünkü bir insannın rahat olabilmesi için sorunlarının çözümlerinin ki çözüm olması yetmez doğru çözümlerinin olması kaçınılmazdır.Çünkü her taş gediğini bulduğunda şekilsizlikten uzak kalır, her gediğe konan taşı doğru taş olarak vasıflandırmayışımızda bundandır.İşte bugün istisnasız bütün insanlar sorunların derinliğinde
yüzmeyi bilmeden kendilerine yüzmeyi öğretecek olanı bekleyip duruyorlar i,onlara bişeyler elbetteki sunuluyor ama yüzmeyi bilmeyene dalmayı öğretmek ne işe yararki!
İşte doğru olan gediği bilen ve hangi taşı koyacağını bilenden alınmadıkçada ne insan rahatlar
nede sorunlar çözüm yollarını bulur.Olan sadece bir felakete beş kala demeyi çağrıştırı o kadar!
muhammed